Main content

We zijn het Mawda verschuldigd

30.05.2018

De dood van Mawda, de tweejarige peuter zonder papieren, liet niemand onberoerd. Het is belangrijk de getroffen familie te ondersteunen. Daarnaast moet deze trieste gebeurtenis ons doen nadenken.

'De dood van deze peuter op de vlucht heeft me sterk geraakt. Omdat het zo onrechtvaardig aanvoelt dat een jong leven zo bruusk eindigt. Het leven van heel wat kinderen op de vlucht is broos en kwetsbaar, kenmerkt zich door angst en onzekerheid. Deze kwetsbaarheid verdraagt simpelweg de wijze waarop ze gestorven is niet.

Een kind werd in het hoofd getroffen door een politiekogel. De ouders mochten Mawda niet vergezellen naar het ziekenhuis en waren er niet bij toen hun dochter overleed. Drie niet-begeleide minderjarige vreemdelingen die ook in gevaar werden gebracht, werden vast gehouden en niet aangemeld bij de Dienst Voogdij. De verantwoordelijkheid voor het dode kind, de afwezigheid van de ouders, het in gevaar brengen van alle inzittenden én het niet beschermen van de betrokken minderjarigen ligt bij een overheid die er niet in slaagt dit te voorkomen. De zoektocht hoe die verantwoordelijkheid moet worden opgenomen gaat samen met de vraag welke maatregelen moeten worden genomen om dit in de toekomst te vermijden. Dat gaat verder dan een individueel gezin een humanitaire regularisatie geven. Wij zijn het Mawda verschuldigd om fundamenteel ons asiel- en migratiebeleid te bevragen. Politieke verantwoordelijkheid opnemen betekent in deze de bestaande beschermingsmaatregelen voor kinderen en jongeren hertekenen en een asiel- en migratiebeleid vormgeven waarin kinderrechten en mensenrechten centraal staan. We kunnen enkel tevreden zijn met de hoogst mogelijke beschermingsgaranties voor kinderen en jongeren die zich doorgaans in een zeer kwetsbare en afhankelijke positie bevinden. Ik sluit me aan bij het voorstel van Benoit Dhondt, mensenrechtenexpert, om al deze maatregelen in een “Wet Mawda” bij elkaar te brengen.

Mensenrechten en kinderrechten, soms lijkt het wel of je er vandaag voor of tegen kan zijn. En of je politieke kleur deze voorkeur mee bepaalt. Mensenrechten en kinderrechten verworden zo tot een instrument om mensen tegen elkaar op te zetten. Terwijl ze er net zijn voor en ook door alle mensen.'

Bruno Vanobbergen, kinderrechtencommissaris